Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Το αυτονόητο της ιδιωτικής ανάγνωσης.

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 
Γιώργος Σανιδάς

Είναι ασφαλώς αυτονόητο σήμερα το γιατί κάποιος πρέπει να έρχεται κατευθείαν σε επαφή με το κείμενο, χωρίς τη μεσολάβηση δηλαδή, 'φωτισμένων' μεσαζόντων αναγνωστών.

Αυτός που διαβάζει ένα βιβλίο με δημιουργικό όμως τρόπο (θα επανέλθουμε και σε μελλοντικό άρθρο στη 'δημιουργική ανάγνωση'), αξιολογεί το περιεχόμενό του και γίνεται εκλεκτικός αποδέκτης των μηνυμάτων του. Μέσα απ' αυτό ανακαλύπτει τη δική του εκδοχή της ιστορίας, ίχνη της δικής του ζωής η οποία διαβάζοντας, αναζωογονείται και εμπλουτίζεται. 

Η ιδιωτική ανάγνωση όπως αποδείξαμε, αποτελεί κατάκτηση του σύγχρονου ανθρώπου και ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο της κατάργησης για τις πλατιές μάζες του αναλφαβητισμού, μα και της επικράτησης δημοκρατικότερων πολιτευμάτων, σ' αυτόν τουλάχιστον που αποκαλούμε πολιτισμένο- ελεύθερο κόσμο. Το 'δημοκρατικότερων' όμως, μέσα σ' ένα πλαίσιο οικονομικών και άλλων συμφερόντων, είναι απόλυτα σχετικό και αποτελεί παρανόηση να απεμπολίσουμε το δικαίωμα της ιδιωτικής ανάγνωσης στο όνομα της εμπιστοσύνης προς τους πομπούς των πάσης φύσεως μηνυμάτων.

Αντίθετα, χρειάζεται αυξημένη επαγρύπνηση και πολύπλευρος αγώνας για να διατηρηθεί το δικαίωμα της ιδιωτικής ανάγνωσης. Χρειάζεται, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, να το υπερασπιζόμαστε με σθένος παντού ως πολιτισμένοι άνθρωποι, ως όντα που μοχθούν για την δια βίου καλλιέργειά τους. Να μην επιτρέψουμε να επανέλθει πλήρως η αποδοχή των σκοτεινών μηνυμάτων που κάποιοι, μέσω κυρίως της εικόνας, θέλουν να περάσουν υιοθετώντας κατά το σύγχρονο τρόπο, το ρόλο του δημόσιου αναγνώστη, εκείνου δηλαδή που επιβάλλει την άποψή του στο παθητικό ακροατήριο. Χρειάζεται μάχη ενάντια στην ευκολία και την 'απόλαυση' της εικόνας που μπορεί να είναι -και συνήθως και σκοπίμως είναι- απατηλή ή ρηχή.  

Η δημόσια ανάγνωση με οποιαδήποτε μορφή, εξυπηρετούσε και θα εξακολουθήσει να εξυπηρετεί, τους άγνωστους σκοπούς των φορέων της που επιθυμούν πρωτίστως, την ύπνωσή των πολλών. Ποντάρουν και επενδύουν στην οκνηρία, στην άγνοια, στην αδυναμία στάσης στο κείμενο και αναδρομής, στη δύναμη της πανίσχυρης εικόνας απέναντι στον ανυπεράσπιστο, εξουθενωμένο και μόνο ακροατή- θεατή.   

Μόνο η ιδιωτική ανάγνωση και μάλιστα με τρόπο δημιουργικό, μπορεί να κινητοποιήσει τη δική μας κρίση σε μια απευθείας συνομιλία με το κείμενο και το συγγραφέα του.  







Συντονισμός  Άρθρου: Βασιλική Μπούζα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε αφήστε το σχολιό σας :